Skip to content

Columbo: “Just one more thing”

21 december 2012
tags:

kwaliteitsmanagement
Columbo was een detectiveserie die van 1971 tot 2003 op tv verscheen. Met zijn verkreukelde regenjas, altijd aanwezige sigaar, stuntelende gedrag en ontwapenende beleefdheid verleidt rechercheur luitenant Columbo de meest sluwe moordenaars tot het maken van een fatale maar onherroepelijke fout: het onderschatten van de geniale onderzoeker die Columbo feitelijk is.

Paul Gerard: I’m beginning to regard you as an old acquaintance, Lieutenant.
Lt. Columbo: Well, thank you very much, sir. I’m beginning to know you pretty well, too.

    Murder under glass 1978

Als QA medewerker word je regelmatig gevraagd om ook onderzoek te verrichten: tijdens het auditeren, foutenonderzoek, probleemanalyses en oorzaakanalyses. Nu wil ik jullie niet verleiden tot het dragen van een versleten regenjas en al helemaal niet tot het roken van sigaren (al brandde de sigaar bij Colombo ook niet altijd), maar enkele andere kenmerken van Columbo zijn zeer bruikbaar.
Ten eerste is Columbo is steeds erg vriendelijk, beleefd en toont zelfs respect ten opzichte van de moordenaar. Hij zal zelden zijn kalmte verliezen. Humor is ook steeds aanwezig, in subtiele vorm.

Paul Gerard: You’re a very able man, Lieutenant. I respect that. But I really don’t care for you very much.
Lt. Columbo: You know, sir, I was thinking the same thing about you. I respect your talent. But I don’t like anything else about you.

    Murder under glass 1978

Columbo is een detective die een typische aanpak heeft. Hij benadert de ander vanuit een houding van onwetendheid. Hij verzamelt informatie niet door intimidatie, niet door een briljante display van zijn intellect, maar juist door te handelen alsof hij het niet begrijpt. Vooringenomenheid is hem vreemd. Columbo kan zich hierdoor concentreren op de details en tegenstrijdigheden in het verhaal van de moordenaar. Hierdoor pikt Columbo zelfs de kleinste aanwijzingen op, die door ieder ander worden gemist.

Het uitgangspunt is vaak dat de moordenaar veel moeite neemt om de moord anders te doen lijken dan het feitelijk is. Maar Columbo laat zich niet om de tuin leiden. Wanneer hij zich door een collega op het plaats delict laat voorlichten heeft hij het vaak al over de kleinigheidjes (“little things”), de losse eindjes (“loose ends”) of iets wat hem stoort (“it bothers me”). Hierdoor wordt de sluier van het rookgordijn weggenomen en wordt de brute moord een aantoonbaar feit.

Columbo stelt goede, maar ook een beetje typische vragen. Vragen die in feite veel voorkennis verraden, met andere woorden, niet iemand waar je halve waarheden of onjuiste informatie aan kwijt kunt. De verdachte geeft meestal een zo’n kort mogelijke beschrijving van de gebeurtenissen. Dan spoelt Columbo het gesprek terug en vraagt naar de details en past alle bekende feiten in het verhaal. Zo worden details geopenbaard die niet in het eerste verslag werden gegeven. Zijn stijl is briljant. Columbo heeft het vermogen om door te vragen tot de inconsistenties van de leugen van de moordenaar aan het licht komen.

Met inzet van intuïtie en door gebruik van de logica weet hij de dader uit zijn tent te lokken en te ontmaskeren. Elk stukje bewijs wordt gevolgd tot het in de puzzel past, als in een sudoko. Maar wel even verifiëren. Bij het verlaten van een scène komt hij meestal terug binnen met de woorden: “O, just one more thing”, waarna hij een uitspraak doet die de moordenaar duidelijk maakt dat hij hem dicht op de hielen zit.

Columbo vraagt de verdachte altijd naar meer informatie over de avond van de moord. Datzelfde vraagt hij aan zijn alibi. Er zijn natuurlijk altijd geringe verschillen. Deze gegevens kunnen al dan niet belangrijk zijn, maar er is geen manier om dit direct te duiden. Niet altijd wordt informatie doelbewust achtergehouden. Elk persoon heeft zijn eigen perspectief op de zaak. Maar elk persoon heeft ook zijn eigen doelen en al dan niet verborgen agenda. De kleur van de feiten geeft Columbo waardevolle informatie. Hij is niet op zoek naar het antwoord, maar naar hun antwoord.

Zijn aanpak draagt eraan bij dat mensen tot her- en erkenning komen, wat er eigenlijk gaande is. En wat hun eigen aandeel en verantwoordelijkheid in het geheel is geweest en nu is. Het is een aanpak waarin verhalen worden afgebroken en opnieuw worden opgebouwd. Mensen komen daardoor daadwerkelijk in beweging om hun verantwoordelijkheid op zich te nemen.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: